Wędrując po różnych malowniczych zakątkach sieci można trafić na przeróżne, podejrzanie wyglądające pliki, które po bliższym zapoznaniu okazują się być istnymi perełkami. Tak przeważnie jest z muzyką udostępnianą za darmo na sieci w ramach tak zwanych netlabelów. Wytwórnie takie puszczają utwory i albumy udostępniane je na sieci na zasadach Creative Commons. Jest to idealne wyjście dla muzyków awangardowych, którzy w zwykłych wytwórniach nie znaleźliby miejsca, a którym chodzi głównie o dotarcie ze swoją twórczością do wąskiego, wyrobionego odbiorcy. Darmowa, legalna, nowatorska - te trzy zalety wystarczą, aby zainteresować się muzyką puszczaną w ramach sieciowych wytwórni.
Dzisiaj napiszę o dwóch owocach moich poszukiwań. Pierwszym, znalezionym dzięki Nowym Brzmieniom, bohaterem jest zespół Crookram, którego album “19/76″ został opublikowany przez węgierski netlabel BudaBeats. Utrzymana w trip hopowej stylistyce płytka, z której każdy kawałek to zupełnie inne doświadczenie słuchowe. Trudno przyłożyć do nich wspólny mianownik, poza tym, że w miły dla ucha sposób łączą […]
Original post by kurak
your ads here (468x60) - after 1st post.
11. 04. do 13. 04. 2008. galerija Nova, Teslina 7, Zagreb
Anarhistički sajam knjiga u Zagrebu iz godine u godinu okuplja sve veći broj sudionika, izdavačkih kuća i projekata ali i zainteresiranih koji dolaze o čemu je tu zapravo riječ.Obzirom na uspjeh prva tri Anarhistička sajama knjiga organizatori s veseljem pripremaju četvrto izdanje. Tijekom prve tri godine se okupilo oko pedeset izdavačkih kuća i projekata, te nekoliko tisuća posjetitelja i posjetiteljica. To je bila dovoljna motivacija za nastavak organiziranja sajma. Svake godine se sajam održavao na novoj lokaciji, a 2008. godine se vraća u galeriju Nova.
Sajam knjiga je i dalje projekt u nastajanju, dakle, podložan je promjenama, primjedbama i otvoren za nove ideje, a svoj prijedlog možete poslati na e-mail adresu: ask-zagreb@net.hr
http://www.ask-zagreb.org/
Original post by planetmagazin
Pani Wisława Szymborska, laureatka Nagrody Nobla, znana m.in. ze wzruszających wierszy o Józefie Stalinie i partii komunistycznej, zabrała głos w mediach. W wywiadzie dla “La Stampa” stwierdziła, iż lustracja w Polsce “przyniosła więcej szkód niż dobrodziejstw”, ale “na szczęście rząd się zmienił”.
Musimy, z całym szacunkiem dla noblistki, skorygować Jej wypowiedź. Otóż lustracja w Polsce przyniosłaby wiele szkód agentom, szpiclom, donosicielom, esbekom itp. - gdyby ją przeprowadzono. Na szczęście dzięki m.in. takim autorytetom moralnym, jakich popiera p. Szymborska, uniknęli oni krzywdy i do dziś mogą nie tylko spać spokojnie, ale i cieszyć się wysokimi emeryturami.
Original post by Marucha
One ancient argument for fatalism, called the idle argument, went like this:
If it is fated for you to recover from your illness, then you will recover whether you call a doctor or not.
Likewise, if you are fated not to recover, you will not do so even if you call a doctor.
It is either fated that you will recover from your illness, or that you will not recover from your illness.
Ang resulta, walay buhaton ang usa ka “fatalist” pag-usab sa iyang sitwasyon. Mao ni kita’ng mga pinoy. Samtang wala tay asenso aning batasana, mao pud tingali ni ang rason nganong usa ta sa labing malipayon nga mga tawo sa kalibutan.
Original post by mananapsapolitika
Š.m. balandžio mėnesį Vilniuje vyks tarptautinio projekto „Mes visi skirtingi, visi vienodi“ kūrybinės dirbtuvės, į kurias kviečiami dalyvauti tiek pavieniai, tiek ir bendrijoms priklausantys tautinių mažumų atstovai. Šį „Europos kultūrų dialogo metų 2008“ projektą vykdo asociacija „Lietuvos-Vokietijos Forumas“.
Projektu bus siekiama sudaryti naujas tarpkultūrinio bendradarbiavimo sąlygas, kurios padėtų naujai pažvelgti į tautinių mažumų problemas, kultūrinę savimonę ir identitetą. Projektas orientuojasi į socialinę tautinių mažumų atstovų integraciją ir pasitelkia identitetą formuojančius ženklus, idiomas, prietarus, išankstines nuostatas, stereotipus kaip pagrindines dialogą skatinančias, provokuojančias ir pozicionuojančias priemones. Naudojama viešumo strategija ir gana plati projekto realizavimo geografija (ekspozicijos Lietuvoje, Lenkijoje, Čekijoje, Voketijoje) padės pasiekti didesnę auditoriją ir paskatinti intensyvesnį dialogą tarp Lietuvos ir užsienio menininkų, prisidės prie Lietuvos kultūros sklaidos.
Šio idėja projekto iniciatoriams kilo ilgai diskutuojant ne tik apie tautinių mažumų statusą, jų galimą ir esamą padėtį Lietuvoje, bet ir apie asmenines patirtis. Kaip teigė projekto kuratorė R.Černiauskaitė, „kartais tam, kad pripažintum […]
Original post by Tomas Ä
Opis lekcji katechezy o miłości i związanych z nią problemach wieku dojrzewania:
To była lekcja religii w drugiej klasie szczecińskiego gimnazjum nr 14. O miłości i związanych z nią problemach wieku dojrzewania. Na koniec ksiądz Krzysztof, wikariusz w parafii św. Ottona, rzucił wątek homoseksualizmu.
Dzieci opowiadają, jak ksiądz tłumaczył, że w ich wieku całowanie się jest grzechem. I że miłość dotyczy tylko kobiety i mężczyzny, bo Bóg stworzył kobietę i mężczyznę, aby się uzupełniali. Powiedział, że homoseksualiści nie mogą wierzyć w Boga, są chorzy psychicznie i powinni być zamykani w psychiatrykach.
Kilkoro uczniów wdało się dyskusję. 14-letnia Nicola powiedziała, że wiele znanych osób przyznaje się do homoseksualizmu i nie leczy się.
- Ksiądz podszedł do ławki i zapytał, czy wiem, jak wygląda stosunek płciowy homoseksualistów - opowiada Nicola. - Powiedziałam, że wiem. Poprosił, abym opowiedziała. Przy wszystkich. Poczułam się zawstydzona i odmówiłam. Poprosił jeszcze raz.
- Zgasił ją - komentuje Patryk. - A po lekcji […]
Original post by brocha
Co mają wspólnego?
Odpowiedź… »
No, jeśli za posklejanie takich obrazków w całość zabiera się David Ondříček (ten od kool(t)owych SAMOTNYCH), to mogą mieć one wspólne tylko jedno: film, pod nic i wszystko mówiącym tytułem: JEDNA RĘKA NIE KLASZCZE. Celowo nie wklejam żadnego fotosa i nie recenzuję, żeby pikselem ani słowem nie zepsuć zabawy tym, którzy “Ręki” nie widzieli… Albo nie - będzie jedno foto na zachętę:
Na zdjęciu: Marek Taclík (jako Ondrej), Jiří Macháček (jako Standa)
JEDNA RĘKA NIE KLASZCZE (2003), reż. David Ondříček
Original post by Ole
Fantastycznie…; Serdecznie witam…; Ciesze się, że mogę Was tu powitać…;, Wspólnie przeżywamy… etc. et bleeee bleeeeeee. Czy słysząc te słowa wierzycie choć w jedno z nich?
Coś, co kiedyś było dla mnie olśnieniem - jak amerykański uśmiech i wyciągnięcie dłoni, czy sakramentalne Fine, thanks rzucane w odpowiedzi na pytanie Jak się masz ? - dziś drażni mnie i zniesmacza. Przez to właśnie coraz rzadziej włączam telewizor, z którego znane nazwiska sprzedają swój sztuczny uśmiech i fałszywe zainteresowanie osobami, z którymi rozmawiają. Zapewne godzinę po programie nie potrafią przypomnieć sobie imion i nazwisk, często i twarzy ludzi, z którym i spędzili kilka godzin.
Teleturnieje jedne durniejsze od drugich, a skala trudności jest na poziomie pytania:
Jak nazywa się stolica Niemiec?
Odp. A) Londyn
Odp. b) Paryż
Odp. c) Berlin
Gdzież im się równać z Wielką Grą prowadzoną przez niezapomnianą Stanisławę Ryster. Z uczestnikami tego teleturnieju, którzy musieli wykazać się ogromną wiedzą z jakiejś dziedziny. […]
Original post by lunetarius
O predstavi:
Mobilec, napisan leta 2005, je še zlasti igriv zgled Belbelove sposobnosti, da pritegne občinstvo z uglajenim - vendar nikoli dolgočasnim - gledališčem. Vsi štirje liki so že od začetka igre v težavah: Sara (Jožica Avbelj) in njena hči Rosa (Mojca Funkl) imate težave z moškimi v svojem življenju, Claudia (Bernarda Oman) se boji, da bo izgubila sina Jana (Gregor Gruden), Jan pa se boji, da bo ostal do konca življenja priklenjen na Claudio. Ta dva para se zmedeno prepletata, ko na letališču eksplodira podtaknjena bomba, ki je bila, kot se izkaže, sprožena preko mobilnega telefona. Bombe in vsa kaotična situacija povzročijo čustvene krize, zaradi katerih so se liki prisiljeni soočiti s svojo identiteto in spomini ter na novo razmisliti o njih. Eksplozije na letališču razstvarijo vsakodnevne svetove glavnih likov in jim s tem, ko jih potisnejo v boleča stanja in razmere, nakažejo možnost, da se osvobodijo verig preteklosti. Da […]
Original post by tejar
O predstavi:
Tri sestre, Olga (Jette Ostan Vejrup), Maša (Bernarda Oman) in Irina (Tanja Ribič), in brat Andrej Prozorov (Gregor Čušin) živijo v dvesto let starem gubernijskem mestu s sto tisoč prebivalci. Kot izvemo kmalu po začetku drame, so se preselili iz Moskve pred enajstimi leti, saj je bil njihov oče kot vojaški general in komandant baterije službeno premeščen. Ugledni oče, ki je poskrbel za široko izobrazbo svojih otrok, je leto dni pred začetkom drame umrl, hiša pa je še vedno polna obiskovalcev, ki opravljajo vojaški poklic. Prozorovi v mestu nimajo drugih sogovornikov. Ne najdejo stika z grobim, sebičnim (Nataša – Iva Krajnc), lahko da tudi dobrim, vendar vsekakor omejenim malomeščanstvom (Kuligin – Milan Štefe). Prozorovi so se torej obsodili na to, da bodo obtičali v nekem zakotnem gubernijskem mestu, do katerega gojijo občutek vzvišenosti in kjer je vsa njihova izobrazba nekako odveč, da nimajo kaj in ne vejo kam z […]
Original post by tejar